Kraj utakmice često donosi prizore koji nemaju mnogo veze sa samom igrom. Dok jedni fudbaleri slave, drugi padaju na travu ili kleknu nekoliko sekundi nakon poslednjeg sudijskog zvižduka. Najčešće to povezujemo sa emocijama, ali postoji i vrlo jednostavan fizički razlog.
Tokom utakmice profesionalni fudbaleri pređu veliki broj kilometara, uz stalna ubrzanja, usporavanja, promene pravca i kratke sprinteve. Organizam je na kraju meča pod ogromnim opterećenjem, pa igraču može biti potrebno nekoliko trenutaka da povrati osećaj stabilnosti.
Kada se utakmica završi, telo iznenada prelazi iz veoma intenzivne aktivnosti u mirovanje. Puls je i dalje visok, disanje ubrzano, a mišići nogu su umorni. Klečanje ili spuštanje na travu može jednostavno da bude najprirodniji način da igrač nakratko odmori i smanji opterećenje.
Tu je, naravno, i psihološki deo.
Posle 90 ili 120 minuta ogromnog fizičkog i mentalnog napora, koncentracija popušta čim više nema potrebe da se razmišlja o sledećem pasu, duelu ili odbrani. Tada emocije mogu naglo da izbiju na površinu – posebno nakon velikog trijumfa, bolnog poraza ili utakmice koja je odlučena u samoj završnici.
Zato isti prizor može značiti potpuno različite stvari.
Neko klekne jer je potpuno iscrpljen, drugi zbog ogromnog olakšanja, treći zbog razočaranja, a četvrti jednostavno želi nekoliko sekundi da dođe do daha.
Zanimljivo je i to da igrači često tek nakon poslednjeg zvižduka shvate koliko su zapravo umorni. Dok traje utakmica, adrenalin ih drži u pokretu i tera ih da ignorišu umor. Kada pritisak nestane, telo „naplati račun“.
Zato pogled na fudbalera koji kleči na travi odmah nakon utakmice nije samo slika emocije. U tih nekoliko sekundi često se vide i fizički umor, adrenalin i reakcija tela na nagli kraj ogromnog napora.
